από 25.03 έως 16.04
Online

Στον Ιταλικό γεωγραφικό και πολιτισμικό χώρο η τέχνη με φιλελληνικό θέμα κάνει την εμφάνισή της από το 1830 και μετά, καλύπτοντας όμως μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα το χάσμα που τη χώριζε από εκείνη των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, όπου είχε εμφανιστεί νωρίτερα, και ως προς τη διάρκεια και ως προς τον όγκο της παραγωγής.
Οι λόγοι αυτής της καθυστέρησης είναι κυρίως πολιτικοί. Η Ιταλία τότε ήταν διαιρεμένη σε μικρά κρατίδια με απολυταρχικά καθεστώτα χωρίς ελευθερία έκφρασης, ως εκ τούτου τα πρώτα βήματα έγιναν κρυφά ή με τη χρήση ψευδωνύμων. Αφού όμως ιδρύθηκε το Ελληνικό Κράτος, το 1831, τα πρώτα επαναστατικά κινήματα στην Ιταλία σηματοδοτούν την έναρξη του Φιλελληνικού καλλιτεχνικού ρεύματος που θα διαρκέσει τουλάχιστον μέχρι το 1859, λίγο πριν την ενοποίηση της Ιταλίας.
Εξίσου σημαντική υπήρξε η εγκατάλειψη των αρχαίων μύθων και της κλασικής ιστορίας που είχαν εμπνεύσει ήδη από την αρχή του 19
ου αιώνα την καλλιτεχνική παραγωγή. Η τέχνη τώρα μπορούσε να αντλήσει την έμπνευσή της από τα πιο πρόσφατα γεγονότα τα οποία πέρα από την πολιτική διάσταση, παρουσίαζαν και μια έντονη επική και ρομαντική χροιά, ικανή να ανανεώσει το συμβολικό οπλοστάσιο των καλλιτεχνών.
Η φιλελληνική τέχνη στην Ιταλία εξυμνούσε τα καινούρια πάθη, πρόβαλλε μια ηθική και πολιτική διάσταση προκειμένου να αφυπνίσει τις συνειδήσεις και να αναδείξει την αξία της ελευθερίας που είχε κερδηθεί με την Ελληνική Επανάσταση.