Στους Δρόμους του Παλέρμο

Παραγωγή: Vivo Film, Wildside, Ventura Film, Rai Cinema, 2013 – 90’
Σκηνοθεσία: Έμα Ντάντε
Σκριπτ: Έμα Ντάντε
Σενάριο: Τζόρτζο Βάστα, Λίτσα Εμινέντι, Έμα Ντάντε
Ηθοποιοί: Έμα Ντάντε, Άλμπα Ρορβάκερ, Έλενα Κότα, Ντάριο Καζαρόλο, Κάρμινε Μαρινγκόλα, Ελίζα Παρινέλο, Τζουζέπε Ταντίλο, Σάντρο Μαρία Καμπάνια, Ρενάτο Μαλφάτι
Γλώσσα: Πρωτότυπη με Ελληνικούς υπότιτλους

Η πρώτη ταινία της Έμα Ντάντε είναι βασισμένο σε βιβλίο της και στη Βενετία η πολύ καλή Έλενα Κότα απέσπασε το βραβείο Coppa Volpi. Η ταινία όπως και το βιβλίο είναι πραγματική αποκάλυψη που κουβαλάει μαζί της όλη την αμεσότητα της θεατρικής έκφρασης. Η ιστορία είναι απλή και έχει να κάνει με μια προτεραιότητα που δεν δόθηκε σε ένα στενό του Παλέρμο όπου δυο γυναίκες αναμετριούνται χωρίς να κάνουν πίσω.
Η ταινία, με εμφανή τη συμβολική, κοινωνικοπολιτική διάσταση σε μια Ιταλία που δεν έχει συμφιλιωθεί, είναι δομημένη σαν κρεσέντο, με στιγμές φάρσας, ψυχαναγκαστικές στρεβλώσεις, λαογραφικές αναφορές που γαλουχήθηκαν μέσα στην εικονική ζωή της τηλεόρασης και την ιδεοληψία του μεγάλου γεγονότος. Με αυτή την έννοια η Έμα Ντάντε οφείλει πολλά στην ευφάνταστη σαν τσίρκο Αμερική των Άλτμαν, Σπίλμπεργκ και Γουάιλντερ, και επιμένει να βλέπει τον κόσμο από το σαλόνι ενός Ι.Χ. Το τέλος είναι από τα πιο ευρηματικά στην ιστορία του κινηματογράφου

[Πηγή: Μαουρίτσιο Πόρο, “Il Corriere della Sera”, 3 Οκτωβρίου 2013]

από 22.03 έως 16.04
Online

«Η Via Castellana Bandiera (Οδός Καστελάνα Μπαντιέρα) είναι ένας δρόμος, ένας χρόνος, ένας πόνος. Κατά κάποιο τρόπο είναι μια αρρώστια. Και όμως σε κάθε τραγωδία, η μοίρα του ήρωα είναι γραμμένη στη ζωή του από την αρχή» ( Έμα Ντάντε).

Είναι ένα ηλιόλουστο, καυτό μεσημέρι, το Παλέρμο μαστίζεται από το λίβας. Δυο γυναίκες, η Κλάρα και η Ρόζα, φτάνουν στο Παλέρμο για το γάμο ενός φίλου. Είναι διαφορετικές μεταξύ τους και διαφορετική είναι η σχέση της καθεμιάς με την πόλη: η Κλάρα είναι ανοιχτή, φιλόξενη, αγαπησιάρικη, ενώ η Ρόζα πάντα κρατάει αποστάσεις από τους άλλους. Η Ρόζα, γεννημένη στο Παλέρμο αλλά μόνιμη κάτοικος της Ρώμης εδώ και πάρα πολλά χρόνια, επιστρέφει στην γενέτειρά της και οδηγεί στο λαβύρινθο της πόλης, σχεδόν χωρίς να το πάρει είδηση φτάνει σε μια συνοικία στις παρυφές του Μόντε Πελεγκρίνο και μπαίνει σε ένα στενό. Στον ίδιο δρόμο την ίδια στιγμή μπαίνει ανάποδα, με το αμάξι της, η Σαμίρα, γυναίκα αρχαία και πεισματάρισσα, μαζί με την οικογένειά της. Η πρώτη δεν θέλει να αφήσει την άλλη να περάσει και τα δυο οχήματα μένουν επί ώρες σταματημένα να αναμετριούνται. Αυτό είναι το αφηγηματικό σημείο εκκίνησης της ταινίας που μας επιτρέπει να ρίξουμε μια ματιά στη ζωή και το ήθος των χαρακτήρων μέσα από σουρεαλιστικές σκηνές που καθρεφτίζουν μια πρόκληση, ένα πείσμα πολύ πιο δυνατό από τον ήλιο του Παλέρμου, και πιο δραματικό από τις υπάρξεις που το κατοικούν. Γράφει η Έμα Ντάντε: «Σε αυτό το κλουβί καταλήγει κανείς επειδή γεννήθηκε εκεί, από φόβο ή από αγάπη. Όποιος μπαίνει, αναλαμβάνει έναν αιώνιο δεσμό. Δεν υπάρχει επιστροφή, δεν υπάρχει μετάνοια. Είναι άγριο το κλουβί. Όσοι τολμούν και βγαίνουν, πεθαίνουν».

από 22.3 έως 16.4