ΡΙΤΑ ΛΕΒΙ ΜΟΝΤΑΛΤΣΙΝΙ

Σενάριο: Κλάουντια Ντε Άντζελις, Τζάκομο Φαέντσα, Γκλόρα Τζορτζάνι

Σκηνοθεσία: Τζάκομο Φαέντσα

Μουσική: Ρατσέβ&Καρατέλο

Σχέδια: Μανουέλ Μουρέντου

Γραφικά: Inlusion

από 01.03 έως 16.04
Online

Στην τρίτη ταινία-ντοκιμαντέρ της σειράς, η Κατερίνα Γκουτσάντι καλείται να μιλήσει σε ένα γυμνάσιο στη μικρή πόλη Αφραγκόλα, κοντά στη Νάπολη, που φέρνει το όνομα της Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι. Εκεί θα συναντήσει τους μαθητές ενός θεατρικού εργαστηρίου και θέμα της συνάντησης είναι ο ρόλος της φαντασίας, καθοριστικής στη δουλειά της ως κωμικής ηθοποιού, αλλά και στη δουλειά της Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης όμως συνειδητοποιεί ότι δεν διαθέτει αρκετά στοιχεία για να αφηγηθεί και να μεταδώσει στα παιδιά το βαθύ νόημα της ζωής της σπουδαίας ερευνήτριας. Επομένως αφιερώνεται σε μια επίπονη εξερεύνηση που θα την οδηγήσει στην καλύτερη κατανόηση της παγκόσμιας εμβέλειας των μελετών και των επιτευγμάτων της επιστήμονα, που βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ιατρικής το 1986, καθώς και της έντονης και αδάμαστης προσωπικότητάς της. Γιατί η Η Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι, πέρα από την επιστημονική δουλειά, ήταν άνθρωπος δημιουργικός και κοινωνικά ευαίσθητος, με βαθιές αξίες, αποφασισμένος να γκρεμίσει τα τείχη του κατεστημένου.
Η Κατερίνα Γκουτζάντι συνομιλεί με προσωπικότητες και φίλους που έζησαν κοντά στη Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι και παρουσιάζει στο θεατή ένα απρόσμενο και πρωτότυπο αφηγηματικό μωσαϊκό. Μεταξύ τους είναι οι πολιτικοί Άννα Φινοκιάρο και Ρομάνο Πρόντι, ο Πρόεδρος του Ιδρύματος «EBRI Rita Levi Montalcini», Πιέτρο Καλισάνο, η ανιψιά της, Πιέρα Μονταλτσίνι, η ιστορικός Άννα Φόα, ο φίλος της και ηθολόγος Ενρίκο Αλέβα, ο σχεδιαστής κόμικς Φραντσέσκο Μόμπιλι, η ερευνήτρια Πάολα Τιράσα και η δημοσιογράφος Μιλένα Γκαμπανέλι.

Στο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ με τη σκηνοθεσία του Γκαετάνο Φαέντσα πρωταγωνιστεί η Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι, η πρώτη και μοναδική Ιταλίδα που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και η πρώτη γυναίκα που έγινε μέλος της Παπικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 1936 πήρε το πτυχίο Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο και συνέχισε την εκπαίδευσή της στο Ινστιτούτο Τζουζέπε Λέβι στην ειδικότητα της Ψυχιατρικής και Νευρολογίας. Το 1938 εξαιτίας των φυλετικών νόμων στην Ιταλία αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στο Βέλγιο λόγω της θρησκείας της. Στη Λιέγη συνέχισε τη συνεργασία της με τον Τζουσέπε Λέβι. Όταν η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στο Βέλγιο, η Μονταλτσίνι πρώτα βρήκε καταφύγιο στις Βρυξέλλες, και μετά γύρισε στο Τορίνο, όπου συνέχισε τις έρευνές της στήνοντας ένα μικρό εργαστήριο στο σπίτι της.
Μετά τον πόλεμο, το 1947, δέχτηκε την πρόσκληση του νευροεμβρυολόγου Βίκτορ Χάμπουργκερ να συνεχίσει τις έρευνές της στις ΗΠΑ, στο Washington University στο Σαιντ Λούις, όπου, το 1954, μαζί με το συνεργάτη της Στάνλεϋ Κόεν, ανακάλυψε το Nerve Growth Factor (NGF), μια πρωτεΐνη που συμβάλλει στην ανάπτυξη του νευρικού συστήματος. Για αυτή την ανακάλυψη το 1986 η Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι και ο Στάνλεϋ Κόεν τιμήθηκαν με το Βραβείο Νόμπελ.
Μεταξύ 1961 και 1962 ίδρυσε στη Ρώμη ένα ερευνητικό κέντρο για το NGF και το 1969 ίδρυσε το Ινστιτούτο κυτταρικής βιολογίας του Εθνικού Κέντρου Ερευνών της Ιταλίας CNR, του οποίου ήταν διευθύντρια μέχρι το 1978. Το 1979 μετακόμισε οριστικά στην Ιταλία. Το 2002 στη Ρώμη ίδρυσε το EBRI (European Brain Research Institute). Το 1998 ίδρυσε το Ιταλικό παράρτημα του Green Cross International, που αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ με πρόεδρο τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Το 2001 μπήκε στη Ιταλική Γερουσία εφ’ όρου ζωής. Απεβίωσε στις 30 Δεκεμβρίου 2012.