ΜΕΔΟΥΣΑ

Mουσική τραγωδία με χορωδία, ορχήστρα και κούκλες «πούπι»
Φυλλάδιο παράστασης

Στη Μέδουσα, την πιο πρόσφατη δημιουργία του Τζάκομο Κουτίκιο, συνυπάρχουν η παράδοση του Σικελικού κουκλοθέατρου των «πούπι» και της Ιταλικής όπερας. Το λιμπρέτο του Λούκα Φερακάνε αποτίει φόρο τιμής στους μεγάλους μελοδραματικούς ποιητές του ΙΗ’ αιώνα (συγκεκριμένα στους Τζένο και Μεταστάσιο) και φυσικά είναι γραμμένο σε στίχους (εννεασύλλαβους και ενδεκασύλλαβους). Υπάρχει όμως μια διαφορά με την παράδοση του μπαρόκ μελοδράματος, με το αίσιο τέλος του, αφού εδώ η ηρωίδα θα βρει το θάνατο.

Η υπόθεση βασίζεται στους Ελληνιστικούς μύθους με την Γοργόνα, μια πανέμορφη κόρη που η θεά Αθηνά την τιμώρησε για το ανόσιο έρωτά του με τον Ποσειδώνα, στον ίδιο το ναό της, μεταμορφώνοντάς την σε τέρας.

Η Γοργόνα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη Σικελία, φιλόξενο σταυροδρόμι πολιτισμών που όμως καταπατήθηκε επανειλημμένα ανά τους αιώνες όπως η πανέμορφη Μέδουσα, που η Μοίρα της ήταν να την καταραστεί μια θεά και να μαρμαρώσει με μια απελπισμένη γκριμάτσα στο πρόσωπό της: μια πνιγμένη κραυγή βοήθειας που εκλιπαρεί για την αγάπη των ανθρώπων.

Με τον Τζάκομο Κουτίκιο συνεργάστηκαν στην υλοποίηση του έργου πολλοί νέοι συνθέτες και μουσικοί από τη Σικελία. Όλοι μαζί κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα ζωντανό, επαγγελματικό σύνολο, κάτω από την σοφή καθοδήγηση του Μίμο Κουτίκιο.

Τζάκομο Κουτίκιο

Κουκλοπαίχτης και μουσικός, γεννήθηκε στο Παλέρμο το 1982, και είναι γιος του Μίμο Κουτίκιο. Στην καλλιτεχνική δραστηριότητα του πατέρα του προσέθεσε την έρευνα στο πεδίο της μουσικής έκφρασης που τον οδήγησε στην συγχώνευση διαφορετικών μουσικών τρόπων και στυλ, από την αναγεννησιακή μέχρι τη μπαρόκ μουσική και το Φίλιπ Γκλας, κεντρική φυσιογνωμία του Αμερικάνικου μινιμαλισμού. Χάρη σε αυτές τις ζυμώσεις, στη μουσική που συνοδεύει τις παραστάσεις του ο Τζάκομο αναπτύσσει μια πρωτοποριακή έρευνα που από πολλές πλευρές προσεγγίζει τους ανάλογους προβληματισμούς του πατέρα του.

Το μουσικό του όργανο είναι το πιάνο και κεντρικό ρόλο έχουν για αυτόν, όπως στην αφήγηση, οι τεχνικές γνώσεις που δεν αποκλείουν όμως το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού. Στο στήσιμό του είναι έντονη η παρουσία της θεατρικότητας, της δραματουργίας, της έμφασης που δίνεται στη σκηνή, καθώς επίσης η μνήμη της μουσικής που παίζει με το πιάνο με κύλινδρο στις κλασικές παραστάσεις του κουκλοθέατρου «πούπι». Τα έργα του δέχονται ιδανικά επιρροές από πολλές άλλες εκφραστικές μορφές.

Σκηνική διδασκαλία και σκηνοθεσία: Μίμο Κουτίκιο
Mουσική: Τζάκομο Κουτίκιο
Λιμπρέτο: Λούκα Φερακάνε
Κίνηση των «πούπι»: Mίμο και Τζάκομο Κουτίκιο
Βοηθοί στη σκηνή: Tάνια Τζορντάνο και Τζουζέπε Αϊρό
Κουστούμια: Tάνι Τζορντάνο

Πρόσωπα του δράματος:
Mέδουσα (σοπράνο) Φεντερίκα Φαλντέτα
Πρωθιέρεια, Αμφιτρίτη, Αθηνά (σοπράνο) Κορίνα Κασίνο
Ποσειδώνας (βαρύτονος), Φραντσέσκο Βουλτάτζο
Ιέρειες Νεράιδες (χορωδία γυναικών) Mαρία Ελιζαμπέτα Τρουπιάνο, Ροζάλμπα Αουρόρα Ντουκάτο, Καρμέλα ΚαπονέτοΦεντερίκα ΤζίλιοΣόνια ΣάλαΤζόρτζα ΓκαμπριέλεΚιάρα ΤζεράτσιAουρόρα Μπρούνο
Τρίτωνες (χορωδία ανδρών) Ντάβιντε ΒιτάλεChang Hui Han, Εμανουέλε ΤιντέιAντρέα ΑλμπετζάνιΦαμπρίτσιο Σεμπαστιέν ΖακίνAλεσάντρο ΠάτιΦαμπρίτσιο Μουζουμέτσι

Διεύθυνση: Σαλβατόρε Μπαρμπέρι
Πλαγίαυλος: Aλεσάντρο Λο Τζούντιτσε
Σαξόφωνο σοπράνο: Nικόλα Μογκαβέρο
Φαγκότο: Φιλίπο Μπαρακάτο
Μπάσο κλαρινέτο: Φραντσέσκο Μαράντο
1η τρομπέτα σε ντο: Σέρτζο Καλτατζίρονε
2η τρομπέτα σε ντο: Καλότζερο Λούπο
Τρομπόνι: Φάμπιο Πίρο
Τούμπα: Ντάβιντε Λεόνε
Κρουστά: Τζούλια Λο Τζούντιτσε
Πιάνο: Τζούζι Κάσιο
Κλειδοκύμβαλο: Λίτσα Τάνι
Πρώτα βιολιά: Μάρκο Μπαντάμι, Φραντσέσκο ΛαμάναAλέσια Λα Ρόκα, Βιρτζίνια ΓκουρέραΤζόελ ΚαρόναΤζουζέπε Ντι Κιάρα
Δεύτερα βιολιά: Φραντσέσκο Ναρντέλα, Ντάβιντε ΡιτσούτοMικέλε ΣαβαρίνοΦιλίπο Μερκάντι, Σαλβατόρε Πασαντίνο
Βιόλες: Mάσιμο ΚαντόνεAντόνιο ΜπουόνοAντελάιντε Φιλιπόνε, Βαλέριο Βασάλο
Βιολοντσέλα: Πάολο ΠελεγκρίνοΤζουζέπε Ντ’ΑμάτοAριάνα Τσαντσιμίνο
Κοντραμπάσα: Βάλτερ ΡοκάροΝτάριο Αμιράτα

Το μελόδραμα και το κουκλοθέατρο των «πούπι»

Η συνάντηση του μελοδράματος με το παραδοσιακό Σικελικό κουκλοθέατρο των «πούπι» αντλεί τη νομιμοποίησή της από την αιώνια σχέση αυτών των δύο ειδών θεατρικής έκφρασης. Κοινό καλλιτεχνικό πεδίο  αυτών των τόσο διαφορετικών μεταξύ τους θεατρικών μορφών αποτελούν η στιλιζαρισμένη πραγματικότητα και η έμφαση που δίνεται στο παραστατικό στοιχείο, στοιχεία χάρη στα οποία τα δυο πεδία μπόρεσαν να στήσουν γέφυρες αισθητικής επικοινωνίας με συνεχείς ανταλλαγές ρεπερτορίου. Το ζητούμενο εδώ δεν είναι τα μεγαλοπρεπή σκηνικά και ούτε η μίμηση του μελοδράματος, ακόμα και με μεγάλη δεξιοτεχνία, όπως συμβαίνει στο κουκλοθέατρο του Σάλτσμπουργκ, αλλά η συναισθηματική δύναμη της αφήγησης και η επική διάσταση των, απίθανων πλην εναργών χαρακτήρων.

Με άλλα λόγια, ζητούμενο δεν είναι μια καινούρια διασκευή του μελοδράματος με τις κούκλες. Εδώ πρόκειται για δύο θεατρικά ιδιώματα, συνάμα λαϊκά και αριστοκρατικά, που συναντιούνται και συνομιλούν. Πρόκειται για αυτόνομες παραστάσεις που δεν προδίδουν ούτε την ουσία αλλά ούτε το πνεύμα των μεγάλων συνθετών, καθώς επίσης του ίδιου του κουκλοθέατρου, γιατί κατά κάποιον τρόπο αυτά τα δύο είδη ανακαλύπτουν τις ρίζες τους και τη βαθειά συγγένειά τους. Πάνω στη σκηνή η μουσική και τα πρόσωπα του μελοδράματος ενώνουν τις δυνάμεις τους με εκείνα του κουκλοθέατρου, τους ιππότες, τους Σαρακηνούς, τις κούκλες, τους πολεμιστές, και τους ανθρώπους που τους κινούν, που είναι η αρχή της δράσης.

από 22.01 έως 16.04
Online