ΟΥΓΚΟ ΤΟΝΙΑΤΣΙ

Ο Ούγκο Τονιάτσι υπήρξε ίσως ο πιο καυστικός Ιταλός κωμικός ηθοποιός της γενιάς του και μεγάλος πρωταγωνιστής της Ιταλικής κωμωδίας. Έφυγε από τη ζωή το 1990 και κατά τη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με σχεδόν όλους τους σημαντικότερους Ιταλούς σκηνοθέτες: Πούπι Αβάτι, Αλμπέρτο Μπεβιλάκουα, Λουίτζι Κομεντσίνι, Σέρτζιο Κορμπούτσι, Πίετρο Τζέρμι, Φράνκο Τζιράλντι, Ούγκο Γκρεγκορέτι, Αλμπέρτο Λατουάντα, Κάρλο Λιτσάνι, Πιέρ Πάολο Παζολίνι, Έλιο Πέτρι, Έτορε Σκόλα και τους αδελφούς Ταβιάνι. Ο Τονιάτσι ξεκίνησε την καριέρα του στο στρατό, όπου σκηνοθετούσε μικρά σκετς για τους συντρόφους του, και έφτασε στην επιτυχία μαζί με τον Ραϊμόντο Βιανέλο, με τη σειρά του μεγάλο κωμικό ηθοποιό, που τον κάλεσε να παρουσιάσουν μαζί το τηλεοπτικό πρόγραμμα Un, due, tre. Η καυστική φλέβα του αξιοποιήθηκε από πολλούς σκηνοθέτες για ρόλους που σήμερα θα τους θεωρούσαμε “πολιτικά μη ορθούς”, όπως στην τριλογία Το κλουβί με τις τρελές ή σε ερωτικές κωμωδίες με έντονο το φαλλοκρατικό στοιχείο. Από την άλλη, στην ταινία Η τραγωδία ενός γελοίου ανθρώπου του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι (1981, Χρυσός Φοίνικας καλύτερου ηθοποιού) ο Τονιάτσι υποδύεται εναν μικρομεσαίο επιχειρηματία που απήγαγαν τον γιο του σε ένα έργο που περιγράφει τη σύγκρουση γενεών που ταλάνιζε την Ιταλική κοινωνία αλλά και την αντίδραση ενός κανονικού ανθρώπου στο παράλογο της τρομοκρατίας. Την προηγούμενη χρονιά, άλλωστε, σε συνεργασία με την σατιρική έκδοση «Il Male», είχε σκαρώσει μια φάρσα όπου υποτίθεται ότι η εφημερίδα είχε επιτέλους ανακαλύψει ποιος ήταν ο πραγματικός αρχηγός των Ερυθρών Ταξιαρχών, δηλαδή ο Τονιάτσι, ο οποίος, όπως δήλωσε τότε, διεκδικούσε περήφανα το «δικαίωμά του στη μαλακία».

Το σενάριο βραβεύτηκε στις Κάννες και απέσπασε επίσης το Nastro d’argento. Η δράση τοποθετείται σε μια ταράτσα στη Ρώμη όπου συναντιέται τακτικά μια παρέα από φίλους και συναδέλφους που συζητούν περί ανέμων και υδάτων. Η ταινία αρχίζει δυο μέρες μετά μια από αυτές τις συναντήσεις και η αφήγηση ξεδιπλώνεται από πέντε διαφορετικές απόψεις ισάριθμων χαρακτήρων: ένας σεναριογράφος που έχασε την έμπνευσή του, ένας δημοσιογράφος που προσπαθεί να κατακτήσει ξανά τη γυναίκα του, ένα θλιμμένος στέλεχος της Ιταλικής Δημόσιας Τηλεόρασης, ένα παραγωγός κινηματογράφου που παλεύει με τις ιδιαίτερες καλλιτεχνικές προτιμήσεις της γυναίκας του και ένας βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος που απατάει τη γυναίκα του. Στο τέλος πάλι η ταράτσα θα δεσπόζει στην αφήγηση, ένα χρόνο αφού έλαβαν χώρα τα γεγονότα που περιγράφονται στην ταινία.

Χώρα παραγωγής: Ιταλία

Έτος: 1980

Διάρκεια: 150’

Σκηνοθεσία: Έτορε Σκόλα, 1980 – 150’

Σενάριο: Ατζένορε Ινκρότσι, Φούριο Σκαρπέλι, Έτορε Σκόλα

Ηθοποιοί: Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, Ούγκο Τονιάτσι, Σερζ Ρετζιάνι, Βιτόριο Γκάσμαν, Ζαν-Λουί Τριντινάν, Στεφάνι Σαντρέλι, Μιλένα Βούκοτιτς, Ομπρέτα Κόλι.

Μουσική: Αρμάντο Τροβαγιόλι

Στην πρωτότυπη γλώσσα με ελληνικούς υπότιτλους

Η ταράτσα εστιάζει την προσοχή της στο πώς βιώνει την κρίση των αξιών και των ιδανικών ένα κομμάτι της Ιταλικής κοινωνίας: ο Σκόλα περιγράφει την αμηχανία, την απομάγευση και την χρεοκοπία μιας ολόκληρης εποχής που είχε πιστέψει στην επανάσταση, με άξονα την αστική και μεγαλοαστική τάξη που έχασε κάθε ικμάδα. Μια σειρά από αστείες, θλιβερές και σπαρακτικές καταστάσεις δημιουργεί μια ανθρώπινη κωμωδία οι πρωταγωνιστές της οποίας είναι θύματα μιας καθημερινότητας και μιας πραγματικότητας που δεν μπορούν να ελέγξουν, αλλά και ψεύτικων ιδανικών και μιας υποκρισίας που τους βυθίζει όλο και περισσότερο στην κατάθλιψη. Η ύπαρξή τους στερείται οποιουδήποτε νοήματος, οι ζωές τους μένουν προσκολλημένες στη νοσταλγία για το ακμαίο παρελθόν τους, στην ανύπαρκτη πια ικμάδα τους και στην νεότητά τους που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Έτσι η σπονδυλωτή δομή της ταινίας δεν στερείται συνοχής και αφηγηματικής ρώμης που βρίσκουν το αντίστοιχό τους στο δραματουργικό υπόβαθρο των διάφορων επεισοδίων. Στο τέλος, αφού φώτισε το δράμα των χαρακτήρων, η πλοκή επιστρέφει στον κεντρικό τόπο της ταινίας, την ταράτσα που αποτελεί το κέντρο, την αρχαία αγορά, το προσκήνιο της ανθρώπινης κωμωδίας με έντονο συμβολικό χαρακτήρα, κάτι σαν τη Βία Βένετο στη Γλυκιά Ζωή του Φεντερίκο Φελίνι.

από 26.3 έως 8.4
Online