ΜΕ ΛΕΝΕ ΤΖΙΓΚ

Ο Έντσο Τσεκότι ζει στις φτωχογειτονιές της Ρώμης, είναι νέος, δεν έχει σταθερή δουλειά, τρέφεται με γλυκές κρέμες και καταναλώνει πορνογραφικά βίντεο. Μια μέρα πάει να κλέψει ένα ρολόι, τον κυνηγάει η αστυνομία και βουτάει στον Τίβερη όπου μολύνεται από κάποια ραδιενεργή ουσία. Γυρίζει σπίτι, περνάει μια πολύ δύσκολη νύχτα, το επόμενο πρωί όμως νιώθει καλά και ο Τσιγγάνος, ένας τοπικός μικροεγκληματίας, του αναθέτει μια ληστεία. Ο Έντσο γνωρίζει την Αλέσια, ένα κορίτσι με διανοητικά προβλήματα, στο σπίτι κάποιου συνεργάτη του Τσιγγάνου. Η Αλέσια συμπεριφέρεται σαν μικρό κοριτσάκι, δεν ξεχωρίζει την πραγματικότητα από τη φαντασία, και αγαπάει τρελά την Γιαπωνέζικη σειρά κινούμενων σχεδίων Τζίγκ το ατσάλινο ρομπότ, πολύ δημοφιλή στην Ιταλία στα τέλη της δεκαετίας του ’70.

Σε μια συμπλοκή με κάποιους εμπόρους ναρκωτικών ο Έντσο τραυματίζεται και πέφτει από ψηλά χωρίς να πάθει τίποτα. Έτσι αποκτά επίγνωση των υπερφυσικών του δυνάμεων, που τις απέκτησε χάρη στα τοξικά απόβλητα του Τίβερη.

Παραγωγή: Goon Films και Rai Cinema, 2016 – 112

Σκηνοθεσία: Γκαμπριέλε Μαινέτι

Σενάριο: Νικόλα Γκουαλιανόνε

Ηθοποιοί: Κλάουντιο Σανταμαρία, Λούκα Μαρινέλι, Ιλένια Παστορέλι, Φραντσέσκο Φορμικέτι, Σαλβατόρε Εσπόζιτο, Αντόνια Τρούπο, Στέφανο Αμπρότζι, Μαουρίτσιο Τεζέι, Τζανλούκα Ντι Τζενάρο, Ντανιέλε Τρομπέτι

Μουσική: Γκαμπριέλε Μαινέτι, Μικέλε Μπράγκα

Γλώσσα: πρωτότυπη με Ελληνικούς υπότιτλους

Ξεκινώντας από τον κόσμο των κόμικς και της λεγόμενης υποκούλτουρας, μακριά όμως από τις Αμερικάνικες υπερπαραγωγές, ο Γκαμπριέλε Μαινέτι είναι ο πρώτος στην ιστορία του Ιταλικού κινηματογράφου που κατάφερε να γυρίσει μια ταινία με υπερήρωες για το μεγάλο κοινό. Άψογη αποδεικνύεται η ισορροπία μεταξύ πιστότητας στους κανόνες του είδους και συναισθηματικής εμπλοκής των θεατών: η ταινία είναι πετυχημένη όχι γιατί αναφέρεται στον κόσμο των κόμικς αλλά γιατί τα κόμικς αρέσουν στο μεγάλο κοινό. Για αυτό τον λόγο Με λένε Τζιγκ ναι μεν απευθύνεται στους φανατικούς αναγνώστες των κόμικς και των Γιαπωνέζικων καρτούν που στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και αρχές του ’80 μετέδιδαν και η Δημόσια Ιταλική Τηλεόραση αλλά κυρίως τα άρτι γεννηθέντα ιδιωτικά κανάλια, στην πραγματικότητα όμως απευθύνεται στο γενικό κοινό.

Αξιοσημείωτη είναι επίσης η παρουσία της Ρώμης, με τη διάλεκτό της, τους δρόμους της, τις φτωχογειτονιές της, και την ανθρωπογεωγραφία της, που κερδίζουν τις εντυπώσεις του θεατή χωρίς τις ευκολίες που χαρακτηρίζουν τις Ιταλικές κινηματογραφικές παραγωγές των Χριστουγέννων, αλλά και χωρίς τον ωμό κοινωνιολογικό ρεαλισμό στον οποίο αρέσκεται ο εγχώριος πολιτικός κινηματογράφος. Από αυτή την άποψη το σενάριο και η σκηνοθεσία κάνουν θαυμάσια τη δουλειά τους, με χάρη και φυσικότητα, σε πείσμα του μη ρεαλιστικού πλαισίου της αφήγησης.

από 08.03 έως 04.04
Online