ΜΑΣΙΜΟ ΤΡΟIΖΙ

Το πονεμένο βλέμμα, το αδύνατο πρόσωπο, οι κινήσεις του και η χαμηλόφωνη ομιλία του: πίσω από αυτά τα απλά χαρακτηριστικά κρύβεται το απαράμιλλο ταλέντο του Μάσιμο Τροΐζι, τελευταίου κληρονόμου της κωμικής παράδοσης της Νάπολης που ο ίδιος οδήγησε σε πιο σύγχρονα μονοπάτια, στην κατεύθυνση μια συγκίνησης και μιας μελαγχολικής διάθεσης χάρη στις οποίες κέρδισε την ετικέτα του “κωμικού των συναισθημάτων” και “Πουλτσινέλα χωρίς τη μάσκα του”. Έκανε το ντεμπούτο του μαζί με τους φίλους Λέλο Αρένα και Έντσο Ντε Κάρο στο κωμικό θέατρο, και το 1981 έκανε το κινηματογραφικό ντεμπούτο του. Από τότε και μέχρι το 1994 συμμετείχε σε 12 ταινίες και σκηνοθέτησε 4. Συνεργάστηκε με το Ρομπέρτο Μπενίνι και τον Έτορε Σκόλα και κέρδισε το κοινό και τη κριτική χάρη στις πρωτότυπες, δροσερές και μοναδικές του ερμηνείες. Ο Τροΐζι πάντα αναζητούσε την έκπληξη μέσα στην κανονικότητα της ζωής, το θαύμα μέσα στην υλική υπόσταση της καθημερινότητας, και μας χάρισε ταπεινούς ποιητικούς θησαυρούς, χαμηλόφωνες αλλά δυνατές ιστορίες που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς λίγες ώρες μόνο αφού ολοκλήρωσε τα γυρίσματα του Ταχυδρόμου. Μεγάλη ήταν η απήχησή του και στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα, το 1998 ο συνθέτης και στιχουργός Θανάσης Παπακωνσταντίνου τίμησε την μνήμη του στο τραγούδι Απόψε, στην ερμηνεία της Μελίνας Κανά: «… Απόψε η καρδιά μου θα γίνει ένα παλιό / ποδήλατο που θέλει να βγει στον ουρανό, / τον Μάσσιμο Τροϊζι να βρει και να του πει, / πως μέσα σε μια νύχτα αλλάζει η ζωή …».

Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατον, να ξεχωρίσει κανείς την ταινία από την αξέχαστη εικόνα ενός Τροΐζι καταβεβλημένου και άρρωστου, αποφασισμένου όμως, σε πείσμα της επισφαλούς υγείας του,  να ολοκληρώσει τα γυρίσματα της ταινίας που θεωρείται από πολλούς η καλλιτεχνική διαθήκη του σπουδαίου ναπολιτάνου ηθοποιού και σκηνοθέτη, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή λίγες μόνο ώρες αφότου ολοκλήρωσε την τελευταία σκηνή της ταινίας. Η ταινία, βασισμένη στο μυθιστόρημα Ο ταχυδρόμος του Νερούδα του Σκάρμετα, γυρίστηκε στα πανέμορφα νησιά της Πρότσιντα και Σαλίνα, και αμέσως απέκτησε μια μαγική αύρα πολύ αγαπητή στο κοινό καθώς και στους κριτικούς. Η ταινία είχε μια θριαμβευτική πορεία και στο εξωτερικό, τόσο που ο Μάσιμο Τροΐζι προτάθηκε μετά θάνατον για το Όσκαρ καλύτερου ηθοποιού ενώ η ταινία προτάθηκε για συνολικά 5 βραβεία της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου (κέρδισε τελικά το Όσκαρ καλύτερης μουσικής που απονεμήθηκε στο Λουίς Μπακάλοφ). Ακόμα και σήμερα Ο Ταχυδρόμος θεωρείται το αριστούργημα του Τροΐζι, χάρη στο οποίο έφτασε στην κορυφή της καριέρας του και απέκτησε μια αναπάντεχη διεθνή αναγνωρισιμότητα. Οι χειρονομίες του, οι σιωπές του, τα διστακτικά λόγια και οι αναποφάσιστες κινήσεις του κωμικού Τροΐζι βρήκαν την ολοκλήρωσή τους στον δραματικό τόνο της τελευταίας του ταινίας.

Χώρα παραγωγής: Ιταλία, Γαλλία, Βέλγιο

Έτος: 1994

Διάρκεια: 108’

Σκηνοθεσία: Μάικλ Ράντφορντ, 1994 – 108’

Σενάριο: Αντόνιο Σκάρμετα

Ηθοποιοί: Μάσιμο Τροΐζι, Φιλίπ Νουαρέ, Μαρία Γκράτσια Κουτσινότα, Λίντα Μορέτι, Ρενάτο Σκάρπα, Μαριάνο Ριτζίλο

Μουσική: Λουίς Μπακάλοφ

Στην πρωτότυπη γλώσσα με ελληνικούς υπότιτλους

Το 1952 σε κάποιο νησί της Νότιας Ιταλίας ζει ο Μάριο Ρουόπολο, άνεργος γιος ενός ψαρά. Στο ίδιο νησί θα βρεθεί και ο εξορισμένος χιλιανός ποιητής Πάμπλο Νερούδα. Χάρη σε αυτό το τυχαίο γεγονός, ο Μάριο θα βρει δουλειά ως προσωπικός ταχυδρόμος του Νερούδα, ο οποίος λαμβάνει γράμματα απ΄ όλο τον κόσμο. Ο Μάριο εκπλήσσεται κυρίως από τις πολλές γυναίκες που γράφουν στον ποιητή, και σιγά σιγά μεταξύ των δύο ανδρών αναπτύσσεται ένας ισχυρός δεσμός φιλίας που θα τους οδηγήσει να συζητήσουν μικρά και μεγάλα θέματα της ζωής. Όταν ο Μάριο ερωτεύεται την Μπεατρίτσε, την κόρη του ταβερνιάρη του νησιού, ο Νερούδα θα βοηθήσει τον φίλο του να φλερτάρει την κοπέλα και να κατακτήσει την καρδιά της. Μια μέρα όμως οι ισορροπίες στο νησί θα ανατραπούν λόγω ανωτέρας βίας.

από 19.3 έως 1.4
Online