Μαρτσέλο Μαστρογιάννι

Γεννήθηκε το 1924 και έκανε το ντεμπούτο του το 1948. H επιτυχία του κορυφώθηκε στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 χάρη στο Φεντερίκο Φελίνι και από τότε ο Μαρτσέλο έγινε σύμβολο του λατίνου εραστή, ετικέτα που πάντα τον έκανε να νιώθει άβολα. Σε αυτά τα χρόνια απέσπασε σημαντικά βραβεία όπως το BAFTA καλύτερου ξένου ηθοποιού και η Χρυσή σφαίρα, ενώ ήταν υποψήφιος στα Όσκαργια το ρόλο του στην ταινία Διαζύγιο αλά Ιταλικά (1961, Πιέτρο Τζέρμι). Σπουδαία η καλλιτεχνική του σύμπραξη με το Φεντερίκο Φελίνι με τον οποίο τη δεκαετία του ’60 συνεργάζεται στις ταινίες Η γλυκιά ζωή και , και τη δεκαετία του ‘’80 Η πόλη των γυναικών, Τζίντζερ και Φρεντ και Συνέντευξη. Το 1961 μαζί με την Κλάουντια Καρντινάλε πρωταγωνιστεί στην ταινία Μπελ’Αντόνιο και το 1962 το Αμερικάνικο περιοδικό “Time” του αφιερώνει ένα ρεπορτάζ αποκαλώντας τον τον πιο διάσημο ξένο ηθοποιό στις ΗΠΑ.

Περισσότερα

Σε σχέση με το μυθιστόρημα του Μπρανκάτι, που διαδραματίζεται στην φασιστική Ιταλία του Τριάντα, η ταινία αποδεσμεύει την ανάλυση του «ανδρικού ζητήματος» από την πολιτική διάστασή του και από το μύθο του Μουσολίνι. Μάλιστα το σενάριο, με τη συνεισφορά του Πιερ Πάολο Παζολίνι, παραμένει μες στα ανάλαφρα και γιορταστικά όρια του οικονομικού θαύματος της δεκαετίας του ’60 με μια κοσμική πατίνα που στο βιβλίο απουσίαζε παντελώς. Η επιλογή του Μαστρογιάννι δηλώνει επίσης ποιο είδος αρσενικού ήθελε να περιγράψει η ταινία: γιατί ο Μαστρογιάννι μπορεί να ήταν το απόλυτο σύμβολο του λατίνου εραστή, όμως δεν στερείται λεπτών, σχεδόν γυναικείων χαρακτηριστικών. Ο Μπελ’Αντόνιο, λοιπόν, μπορεί να είναι η ιστορία ενός ανίκανου σεξουαλικά άνδρα στην φασιστική Ιταλία ή στη Σικελία της δεκαετίας του ’60, αλλά κυρίως είναι μια ανάλυση της αρσενικότητας και των πολιτισμικών στεγανών μέσα στα οποία συνεχίζουμε να φυλακίζουμε τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας. Ακόμα και σήμερα άλλωστε συνεχίζουμε να μην βιώνουμε συγκεκριμένες εμπειρίες γιατί τις θεωρούμε ασύμβατες με το φύλο μας. Παρομοίως ο Αντόνιο Μανάνο δεν είχε την πολυτέλεια να είναι άνδρας με τον τρόπο του και όχι με τον τρόπο που επέβαλλαν οι κοινωνικές συμβάσεις. Αυτά τα στεγανά όμως δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης και ίσως την «αρσενικότητα» σήμερα θα πρέπει να την δούμε στην αποφασιστικότητα με την οποία απορρίπτουμε τις έτοιμες συμβάσεις του κοινωνικού βίου.

Σκηνοθεσία: Μάουρο Μπολονίνι, 1960 – 105’

Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βιταλιάνο Μπρανκάτι

Σενάριο: Πιερ Πάολο Παζολίνι, Τζίνο Βιζεντίνι

Ηθοποιοί: Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, Κλάουντια Καρντινάλε, Πιερ Μπρασέρ

Μουσική: Πιέρο Πιτσόνι

Στην πρωτότυπη γλώσσα με ελληνικούς υπότιτλους

Ο νέος και γοητευτικός Αντόνιο Μανάνο θεωρείται απ’ όλους μεγάλος καρδιοκατακτητής και ύστερα από μερικά χρόνια που πέρασε στη Ρώμη επιστρέφει στους δικούς του, στη Σικελία. Εν τω μεταξύ ο πατέρας του Άλφιο κανόνισε ο γιος του να παντρευτεί με την όμορφη και αφελή Μπάρμπαρα Πουλίζι. Ο Αντόνιο δέχεται την απόφαση του πατέρα του, ένα χρόνο μετά όμως ο πατέρας της Μπάρμπαρα απαιτεί την ακύρωση του γάμου γιατί η κόρη του είναι ακόμα παρθένα. Και ενώ η Κλάουντια θα παντρευτεί με τον ηλικιωμένο πλην πάμπλουτο δούκα του Μπρόντε, ο Άλφιο θα πεθάνει στην αγκαλιά μιας πόρνης για να σώσει την «τιμή» των αρσενικών της οικογένειας. Κατά τον ίδιο τρόπο η μητέρα του Αντόνιο διαδίδει τη φήμη ότι ο πατέρας του παιδιού της καμαριέρας τους είναι ο γιος της.

από 19.2 έως 4.3
Online