Totò

Ο Τοτό, καλλιτεχνικό όνομα του Αντόνιο Ντε Κούρτις (Νάπολη, 15 Φεβρουαρίου 1898 – Ρώμη, 15 Απριλίου 1967), υπήρξε ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, στιχουργός και σεναριογράφος. Γνωστός ως «πρίγκιπας του γέλιου», θεωρείται σύμβολο του Ιταλικού κωμικού θεάτρου και κινηματογράφου, και γενικότερα του Ιταλικού θεάματος χάρη σε μερικούς δραματικούς ρόλους, όπως του Τοτό στην ταινία Μεγάλα πουλιά μικρά πουλάκια, για τον οποίο τιμήθηκε με το Nastro d’Argento καλύτερου ηθοποιού και με τον Έπαινο στο Φεστιβάλ των Καννών το 1966. Σε σχεδόν πενήντα χρόνια καριέρας πήρε μέρος σε πάνω από πενήντα θατρικές παραστάσεις και ενενήντα επτά ταινίες για τον κινηματογράφο, σε τηλεοπτικές και διαφημιστικές ταινίες, σχεδόνα πάντα με τεράστια εισπρακτική επιτυχία. Για το πρωτότυπο ύφος της ερμηνείας του, βασισμένης κυρίως στον αυτοσχεδιασμό και τις κινήσεις, θεωρείται μια σύγχρονη εκδοχή των προσωπείων της «κομέντια ντελ’άρτε», αλλά και κορυφαίος κωμικός ηθοποιός όπως οι Μπάστερ Κήτον, Τσάρλι Τσάπλιν, οι αδελφοί Μαρξ και ο Έτορε Πετρολίνι. Παρ’ όλο που δεν αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τους κριτικούς, οι πιο δραματικοί ρόλοι που ερμήνευσε προς το τέλος της καριέρας του τον καθιέρωσαν σαν έναν από τους μεγαλύτερους πρωταγωνιστές του Ιταλικού κινηματογράφου ενώ μια ταινία του, Totò a colori (1952), περιλαμβάνεται στη λίστα με τις καλύτερες 100 Ιταλικές ταινίες όλων των εποχών που συντάχθηκε το 2008 στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας.

Η ταινία κερδίζει την περιέργεια του θεατή χάρη στην ασυνήθιστη, ανέμελη ατμόσφαιρα, που το καθιστούν ένα καταπληκτικό και συγκλονιστικό έργο. Η αυθεντικά τραγική διάθεσή του επιτρέπει στον σκηνοθέτη να παρουσιάζει τη Γη ως ανήμπορο θύμα της αδυσώπητης υποβάθμισης που την ευνοεί και την επιταχύνει η καταναλωτική κοινωνία. Κατά την αργοπορημένη τους διαδρομή οι δυο ήρωες συναντούν την αγωνία όσων ζουν μες στην πείνα και στην αδικία, και αναλύουν το θέμα της ζωής και του θανάτου. Χωρικά η υπόθεση διαδραματίζεται στην ουδέτερη ζώνη των περιχώρων της Ρώμης, όπου η επέλαση του αστικού ιστού προκαλεί την αλλαγή χωρίς επιστροφή και την οριστική καταστροφή ενός αρχαϊκού, σχεδόν ιερού και μαγικού κόσμου. Ήδη από την αρχή της, η ταινία παρουσιάζει μια σειρά από σύμβολα και μεταφορικές εικόνες στο πλαίσιο μιας χιουμοριστικής ιστορίας όπου η πραγματικότητα μεταμορφώνεται σε αλληγορικό παραμύθι.

Σκηνοθεσία, σενάριο και σενάριο: Πιέρ Πάολο Παζολίνι, 1966 – 85’

Ηθοποιοί: Tοτό, Νινέτο Ντάβολι, Φέμι Μπενούσι, Φραντσέσκο Λεονέτι, Γκαμπριέλε Μπαλντίνι, Ρικάρντο Ρέντι

Μουσική: Ένιο Μορικόνε

Στην πρωτότυπη γλώσσα με ελληνικούς υπότιτλους

Ο Μαρτσέλο, που όλοι τον λένε Τοτό, μαζί με τον γιο του Νινέτο, τριγυρνούν σαν ήρωες σύγχρονου πικαρικού μυθιστορήματος στα περίχωρα της Ρώμης, εκεί όπου ο αστικός ιστός χάνεται στο ύπαιθρο. Στις περιπλανήσεις τους αντιμετωπίζουν διάφορες γκροτέσκο και παράλογες καταστάσεις: συναντούν έναν κόρακα που τους αφηγείται την ιστορία του Τσιτσίλο και του Νινέτο (που πάλι ενσαρκώνονται από τον Τοτό και το Νινέτο Ντάβολι), δυο Φρανγκισκανών μοναχών στους οποίους ο άγιος Φραγκίσκος ανέθεσε να κηρύξουν τον Λόγο του Θεού στα γεράκια και στα σπουργίτια. Κατόπιν οι δυο ήρωες συναντούν έναν τσιφλικά, μια πάμφτωχη οικογένεια, ένα θεατρικό μπουλούκι, τους συμμετέχοντες στο πρώτο συνέδριο των «Νταντιστών» οδοντογιατρών και έναν επιχειρηματία στον οποίο ο Τοτό χρωστάει λεφτά. Έπειτα οι δυο ήρωες βρίσκονται στην κηδεία του ιστορικού στελέχους του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας Παλμίρο Τολιάτι και συναντούν τη Λούνα, μια όμορφη ιερόδουλα με την οποία και οι δυο κάνουν έρωτα (πρώτα ο πατέρας και μετά ο γιος) σε ένα χωράφι.

από 5.2 έως 18.2
Online