Οι κασάτες

Λένε μερικοί, αλλά δεν είναι βέβαιο, ότι η ιστορία της κασάτα αρχίζει στην εποχή της αραβικής παρουσίας στην Σικελία, μεταξύ 9ου-11ου αιώνα. Οι Άραβες πράγματι είχαν εισαγάγει το ζαχαροκάλαμο, το ρύζι και τα εσπεριδοειδή στην Σικελία, και είχαν αναπτύξει την καλλιέργεια των αμυγδάλων, που τα είχαν εισαγάγει οι Φοίνικες.

Μαζί με τη ρικότα από πρόβειο γάλα, που παραγόταν στη Σικελία από τους προϊστορικούς χρόνους, βρίσκουμε όλα μαζί τα βασικά υλικά της κασάτα, γλυκό το οποίο στην αρχή δεν ήταν παρά μια πασταφλόρα με ρικότα και ζάχαρη που ψηνόταν στο φούρνο.

Στην περιοχή του Παλέρμου υπάρχει ακόμα και τώρα η πρώτη εκδοχή του γλυκού, πoυ ονομάζεται “κασάτα στο φούρνο”, χωρίς καραμελωμένα φρούτα. Πρόκειται για μια πασταφλόρα με κρέμα από πρόβεια ρικότα με ζάχαρη και σταγόνες μαύρης σοκολάτας που ψήνεται στο φούρνο και στο τέλος την πασπαλίζουν με ζάχαρη άχνη.

Την εποχή των Νορμανδών οι μοναχές της Ιεράς Μονής της Μαρτοράνα, στο Παλέρμο, έφτιαξαν πρώτη φορά την «βασιλική ζύμη», την “μαρτοράνα”, δηλαδή μια ζύμη με αλεύρι αμυγδάλων και ζάχαρη, και το χαρακτηριστικό πράσινο χρώμα που οφείλεται στη χρήση ειδικών βοτάνων. Η βασιλική ζύμη αντικατέστησε την πασταφλόρα και γεννήθηκε η κασάτα όπως την ξέρουμε σήμερα, που δεν ψήνεται στο φούρνο.

Η κασάτα όμως μνημονεύεται πρώτη φορά όχι νωρίτερα από τον 14ο αιώνα. Την εποχή του μπαρόκ στη συνταγή μπήκαν το παντεσπάνι, τα καραμελωμένα φρούτα, που στη Σικελία ήταν γνωστά εδώ και αιώνες, και το γλάσο από ζάχαρη που τυλίγει ολόκληρο το γλυκό. Το όνομα “κασάτα” εμφανίζεται πρώτη φορά στο Declarus του Άντζελο Σινέσιο (1305-1386) του 14ου αιώνα.

Αρχικά η κασάτα ήταν γλυκό πολυτελείας, αρμοδιότητα των μοναχών στη Σικελία και παραδοσιακό γλυκό του Πάσχα. Η χαρακτηριστική γαρνιτούρα που λέγεται τζουκάτα είναι μια καινοτομία του 1873 (με αφορμή μια εκδήλωση που διοργανώθηκε στη Βιέννη) του ζαχαροπλάστη από το Παλέρμο Σαλβατόρε Γκουλί, που διατηρούσε ζαχαροπλαστείο στο κέντρο του Παλέρμο, στη λεωφόρο Βιτόριο Εμανουέλε.

[Πηγή: Βικιπαίδεια]