©Gianluigi di Napoli

«Δεν θα μπορούσα ποτέ να προτείνω μια παράσταση που να μην έχει επαφή με τη ζωή, δεν είμαι ικανός για κάτι τέτοιο” έγραφε ο Αντονέν Αρτώ, ο ποιητής που για πολλά χρόνια ήταν έγκλειστος σε ψυχιατρικές κλινικές. “Δεν βλέπω τη χρησιμότητα της μυστικοπάθειας ή μάλλον δεν βλέπω τη χρησιμότητα να εμπιστεύεται κανείς μια μαρτυρία στα χέρια ή και στο στόμα των άλλων”. Έτσι λέει ο πρόλογος στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Χάρολντ Μπρόνδκει που βρήκα παρατημένο στο ράφι ενός μικρού βιβλιοπωλείου σε κάποιο χωριό χωρίς βιβλία, γραμμένο στα Ιταλικά, μια συνάντηση γεμάτη άφατου μυστηρίου. Σε αυτό το βιβλίο, σε αυτό το ταξίδι, βρήκα το ταξίδι μου, την ιστορία μου. Κυρίως στις χώρες της Δύσης κανένας δεν σκέφτεται το θάνατο πια. Ο θάνατος παραμένει ως φόβος, ως απώλεια, σπάνια ως καθαρή, βαθειά συνείδηση της ύπαρξης». Πίπο Ντελμπόνο

από 20/11/2020 ως 30/11/2020

Μια παράσταση του Πίπο Ντελμπόνο

Με τους Ντόλυ Αλμπερτίν, Τζανλούκα Μπαλαρέ, Ραφαέλα Μπρανκέλι, Μπομπό, Πίπο Ντελμπόνο, Λουτσία Ντέλα Φερέρα, Ιλάρια Ντιστάντε, Γκουστάβο Τζακόζα, Σιμόνε Γκοτζάνο, Μάριο Ιντρούλιο, Νέλσον Λαρίτσα, Γιούλια Μοράβιετς, Τζάνι Παρέντι, Πέπε Ρομπλέντο

Σκηνικά Κλώντ Σαντέρρε

Φωτισμός Ρόμπερτ Τζον Ρεστεγκίνι

Τεχνικός διευθυντής Φάμπιο Σαγιτς

Ήχος Άντζελο Κολόνα

Φωτισμός Ορλάντο Μπολονέζι

Κουστούμια Κάρλα Ταντέι 

Τα σκηνικά και τα κουστούμια έγιναν στα εργαστήρια του Théâtre de la Place di Liege

Παραγωγή Emilia Romagna Teatro Fondazione, Teatro di Roma, Festival delle Colline Torinesi, Théatre de la Place di Liege, Théatre du Rond Point- Paris, TNT Théatre National de Toulouse Midi-Pyrénées, Maison de la Culture d’Amiens, Le Merlan Scène Nationale de Marseille, Le Fanal Scène Nationale de Saint Nazaire

Έναρξη: 3 Οκτωβρίου 2006 Teatro Argentina – Ρώμη

Ένα λευκό δωμάτιο. Άδειο. Ένα κουτί χωρίς παράθυρα. Λάμες φωτός από ψηλά. Μια καρδιά που χτυπάει δυνατά, όλο και πιο δυνατά. Και ύστερα χάνεται.

Άνθρωποι που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Ξένοι. Από το μέλλον και από το παρελθόν. Κομψοί. Με ρούχα αρχαία και στιλάτα. Με χλωμό πρόσωπο. Παίζουν. Παιχνίδια για μεγάλους. Σαδιστικά. Βίαια. Σκληρά.

Σαλό, η ιερή ταινία του Παζολίνι για την αποκτήνωση των ανθρώπων. Αυτό το άγριο σκοτάδι. Άνθρωποι. Χαμένοι. Απομονωμένοι. Αναζητεί ο ένας τον άλλον. Βρίσκει ο ένας τον άλλον. Χάνονται. Πάλι.

«Κάθε άνθρωπος διαγράφει γύρω του ένα μαγικό κύκλο και αφήνει απ’ έξω όλα όσα δεν προσαρμόζονται στα μυστικά του παιχνίδια».

Άνθρωποι. Που φωνάζουν. Που κλαίνε.

Σαν παιδιά. Ασυνείδητα. Χαμένοι. Ένα παιχνίδι που απλώνεται προς τους θεατές. Ο χώρος που τους χωρίζει εξαφανίζεται. Ο μαγικός κύκλος μεγαλώνει. Και ύστερα κλείνει ξανά. Σαν την πέτρα που ρίχνουμε στη λίμνη. Που δημιουργεί άλλους κύκλους. Κύκλους που πολλαπλασιάζονται, επικαλύπτονται, επιστρέφουν, εξαφανίζονται. Σαν νότες μιας μουσικής που όλο επαναλαμβάνεται ίδια και διαφορετική. Ένας ζωντανός πνεύμονας κάτω από φαινομενικά στάσιμα νερά. Που πάλλονται. Η πέτρα πάνω απ’ την καρδιά. Το καρδιοχτύπι κάτω απ’ την πέτρα. Μια ρωγμή σκληρού φωτός σαν τις φωτεινές λάμες πάνω στα δραματικά πρόσωπα του Καραβάτζο. Χρειάζομαι κόσμο για να κυνηγάμε μαζί το φως. Μια έκρηξη. Μια ροκ συναυλία. Μια κάθαρση. Μια ανταρσία. Γκρέμισμα των τοίχων με μια κραυγή που σκίζει τον καμβά όπως στους πίνακες της μεξικάνικης ζωγράφου Φρίντα Κάλο, η οποία ζωγράφιζε την πληγωμένη σάρκα της. Όπως τα υπέρβαρα κορμιά των βασανισμένων ανθρώπων στις ζωγραφιές του Κολομβιανού Μποτέρο. Σπαραγμένα. Σε μια χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο πολλά χρόνια τώρα. Από πάντα. Και λουλούδια που ξεφυτρώνουν από τη σάρκα εκείνη. Νεκρή. «Για ένα λεπτό ζωής, για ένα λεπτό να έβλεπα στο μυαλό μικρά λουλούδια». Τα κόκκινα λουλούδια όλο και πιο λουλούδια από όλο και περισσότερες πληγές. Το φως όλο και περισσότερο παρ’ όλο το σκοτάδι. «Να έβλεπα μικρά λουλούδια που χορεύουν σαν λέξεις στο στόμα του μουγγού». Θέλω να γράφω για τον έρωτα ξανά και ξανά.

Πίπο Ντελμπόνο