«Ευαγγέλιο» είναι ένα συλλογικό έργο που γράφτηκε αρχικά σαν σύγχρονη όπερα· δημιουργήθηκε στο Ζάγκρεμπ μαζί με την ορχήστρα, τη χορωδία, τους χορευτές και τους ηθοποιούς του θεάτρου της Κροατίας και τους ηθοποιούς του θιάσου που συνοδεύει εδώ και χρόνια τον Πίπο Ντελμπόνο. Σημείο εκκίνησης του «Ευαγγέλιο» είναι οι μουσικές του Έντσο Αβιτάμπιλε όπου προστίθενται πολλές, διαφορετικές ποιητικές εικόνες καθώς και οι αναμνήσεις ανθρώπων που έζησαν έναν από τους πιο σκληρούς πολέμους της σύγχρονης ιστορίας, ενός πολέμου που άλλαξε την ιστορία, τους τόπους και τα σύνορα της χώρας τους. Σύνορα που την ώρα που «Ευαγγέλιο» γεννιόταν, προσπάθησαν να τα περάσουν δέκα χιλιάδες γυναίκες, άνδρες και παιδιά σε αναζήτηση της Γης της Επαγγελίας.

από 09/10/2020 ως 30/11/2020

Μια παράσταση του Πίπο Ντελμπόνο

Με τους Γιολάντα Αλμπερτίν, Τζανλούκα Μπαλλαρέ, Μπομπό, Μαργκερίτα Κλεμέντε, Πίπο Ντελμπόνο, Ιλάρια Ντιστάντε, Σιμόνε Γοτζάνο, Μάριο Ιντρούλιο, Νέλσον Λαρίτσα, Τζάνι Παρέντι, Βλα΄στα Ράμλιακ, Πέπε Ρομπλέντο, Γκράτσια Σπινέλα, Νίνα Βιόλιτς, Σάφι Ζάκρια, Μίρτα Ζετσεβιτς 

Στην ταινία συμμετείχαν οι πρόσφυγες του κέντρου υποδοχής PIAM του Άστι

Εικόνες και ταινία Πίπο Ντελμπόνο

Πρωτότυπη ψηφιακή μουσική για την ορχήστρα και την χορωδία Έντσο Αβιτάμπιλε

Σκηνικά Κλωντ Σαντέρρε

Κουστούμια Αντονέλα Καναρότσι

Σχεδιασμός φωτισμού Φάμπιο Σάγιζ

Τεχνική διεύθυνση Φάμπιο Σάγιζ

Φωτισμός, βίντεο Ορλάντο Μπολονέζι

Ήχος Πιέτρο Τιρέλα

Παραγωγή Emilia Romagna Teatro Fondazione, Hrvatsko Narodno Kazalište- Zagabria

co-produzione Théâtre Vidy- Lausanne, Maison de la Culture d’Amiens – Centre de Création et de Production, Théâtre de Liège

Έναρξη: 12 Ιανουαρίου 2016 Theatre Vidy – Λωζάννη

«Αν το καλοσκεφτείς, ο Χριστός ήταν ο μόνος αναρχικός που πραγματικά πέτυχε» είπε ο Αντρέ Μαλρώ. Λίγες μέρες πριν πεθάνει, η πιστή καθολική μητέρα μου, με ρώτησε: «Πίπο, γιατί δεν κάνεις μια παράσταση βασισμένη στα Ευαγγέλια; Για να στείλεις ένα μήνυμα αγάπης. Χρειάζεται στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε». Αμέσως ο νους μου έτρεξε στις παραστάσεις που έδινα μικρός στην ενορία, όπου υποδυόμουν τον Χριστούλη με ξανθιές μπούκλες, σε μια εποχή που ήμουν ερωτευμένος κι εγώ σαν κι αυτή με τους παπάδες, τα λιβάνια, τα θρησκευτικά δρώμενα. Έπειτα σκέφτηκα μια ταινία που γύρισα με τον Πήτερ Γκρέναουει όπου υποδυόμουν τον Θεό αλλά και τον Διάβολο. Και το Λοτ, που έκανε έρωτα με τις κόρες του και έβριζε και τον Θεό και τον Διάβολο. Σε εκείνο το έργο κάποιος έλεγε: «Δεν δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο αλλά ο άνθρωπος τον Θεό». Σκέφτηκα τους πολέμους, τις σφαγές, τα ψέματα, τα ψεύτικα ηθικά συστήματα που επινοήθηκαν για να στηρίξουν την υπόθεση της ύπαρξης του Θεού. Αλλά σκέφτηκα και την ομορφιά, την τέχνη και την ποίηση που δημιουργήθηκαν στο όνομα του Θεού τα τελευταία 2000 χρόνια. Και τα λόγια του Μαρξ: «Η θρησκεία είναι η αναπνοή της ψυχής σε έναν κόσμο χωρίς ψυχή».

Κάπως έτσι άρχισα να τραβάω ταινίες και να βγάζω φωτογραφίες κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μου σε Ιταλία, Γαλλία, Ρουμανία, Ρωσία, Νότια Αμερική. Εικόνες της Παναγίας, του Χριστού και ιερομαρτύρων. Παντού έβρισκα κάτι που να σχετίζεται με εκείνη την ιστορία. Παντού έβλεπα Χριστούς σκυθρωπούς, θλιμμένους. Σπάνια έβλεπα τη χαρά. Ένιωθα σαν φυλακισμένος. Απέρριπτα στο σύνολό τους εκείνες τις εικόνες βαριές, γεμάτες σκοτάδι και πόνο που είχαν να κάνουν με τα Ευαγγέλια.