«Μπορώ ακόμα να γράφω για τον έρωτα» έγραφε ένας στενός φίλος του Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο ποιητής Ντάριο Μπελέτσα, που πέθανε από AIDS. Η ορχιδέα είναι το πιο όμορφο αλλά και το πιο μοχθηρό λουλούδι, έλεγε μια φίλη μου, γιατί δεν ξεχωρίζεις τι είναι ψεύτικο από αυτό που δεν είναι. Όπως η εποχή μας. Όπως σε όλες τις παραστάσεις μου έτσι και στις «Ορχιδέες» προσπαθώ να σταματήσω τον χρόνο. Τον χρόνο που διανύω εγώ, που διανύει ο θίασός μου, οι άνθρωποι που συνεργάζονται μαζί μου εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά και τον χρόνο που διανύουμε και βιώνουμε όλοι εμείς σήμερα. Ιταλοί, Ευρωπαίοι, δυτικοί, πολίτες του κόσμου. Χρόνο μέσα στον οποίο αισθάνομαι, αισθανόμαστε, πολλοί από μας, πιστεύω, σαν χαμένοι… Με την αίσθηση ότι κάτι απωλέσαμε.

από 23/10/2020 ως 30/11/2020

Μια παράσταση του Πίπο Ντελμπόνο

Με τους Ντόλυ Αλμπερτίν, Τζανλούκα Μπαλαρέ, Πίπο Ντελμπόνο, Ιλάρια Ντιστάντε, Σιμόνε Γκατζάνο, Μάριο Ιντρούλιο, Νέλσον Λαρίτσα, Γιούλια Μοράβιετς, Τζάννι Παρέντι, Πέπε Ρομπλέντο, Γκράτσια Σπινέλα 

Εικόνες και βίντεο Πίπο Ντελμπόνο

Φωτισμός Ρόμπερτ Τζον Ρεστεγκίνι

Μουσική Έντσο Αβιτάμπιλε και Deep Purple, Μάιλς Ντέιβις, Φίλιπ Γκλας, Victor Démé, Τζόαν Μπάεζ, Νίνο Ρότα, Αγγελική Ιονάτου, Βιμ Μέρτενς, Πιέτρο Μασκάνι

Τεχνική διεύθυνση Φάμπιο Σάγιζ

Ηχος Τζούλιο Αντονίνι

Φωτισμός και βίντεο Ορλάντο Μπολονέσι

Κουστούμια Έλενα Τζαμπάολι

Παραγωγή Emilia Romagna Teatro Fondazione, Teatro di Roma, Nuova Scena- Arena del Sole- Teatro Stabile di Bologna, Théâtre du Rond Point- Parigi, Maison de la Culture d’Amiens- Centre de Création et de Production

Έναρξη: 31 Μαου 2013 Δημοτικό Θεάτρο «Luciano Pavarotti» – Mόντενα

«Μπορώ ακόμα να γράφω για τον έρωτα» έγραφε ένας στενός φίλος του Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο ποιητής Ντάριο Μπελέτσα, που πέθανε από AIDS. Η ορχιδέα είναι το πιο όμορφο αλλά και το πιο μοχθηρό λουλούδι, έλεγε μια φίλη μου, γιατί δεν ξεχωρίζεις τι είναι ψεύτικο από αυτό που δεν είναι. Όπως η εποχή μας. Όπως σε όλες τις παραστάσεις μου έτσι και στις «Ορχιδέες» προσπαθώ να σταματήσω τον χρόνο. Τον χρόνο που διανύω εγώ, που διανύει ο θίασός μου, οι άνθρωποι που συνεργάζονται μαζί μου εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά και τον χρόνο που διανύουμε και βιώνουμε όλοι εμείς σήμερα. Ιταλοί, Ευρωπαίοι, δυτικοί, πολίτες του κόσμου. Χρόνο μέσα στον οποίο αισθάνομαι, αισθανόμαστε, πολλοί από μας, πιστεύω, σαν χαμένοι… Με την αίσθηση ότι κάτι απωλέσαμε. Για πάντα. Ίσως την πίστη στην πολιτική, στην επανάσταση, στον άνθρωπο, στο πνεύμα.

«Ορχιδέες» είναι επίσης το αποτέλεσμα του τεράστιου κενού που άφησε η μητέρα μου όταν έφυγε για πάντα. Ύστερα από τις συγκρούσεις και την απομάκρυνση του ένα από τον άλλο, τη μητέρα μου την είχα πλησιάσει ξανά και είχαμε γίνει φίλοι. Εγώ λίγο μεγαλύτερος, λίγο σοφότερος, εκείνη μια ηλικιωμένη που ήταν πάλι λίγο κοριτσάκι.

Μετά, το κενό. Η αίσθηση ότι δεν ήμουν πια γιος. Το κενό της αγάπης.

«Ορχιδέες» όμως είναι και το αποτέλεσμα πολλών άλλων κενών, πολλών άλλων εγκαταλείψεων.

Το κενό του πολιτισμού, το ότι είμαστε χαμένοι καλλιτέχνες. Το θέατρο που ώρες ώρες το νιώθω σαν χώρο νεκρό, γεμάτο σκόνη και ψέμα. Το ψέμα της θεατρικής αναπαράστασης που το δεχόμαστε λες και είναι αλήθεια.

«Ορχιδέες» μας μιλάει για την ανάγκη μας να αναπληρώσουμε αυτό το κενό. Μας μιλάει για την ανάγκη να αναζητούμε συνέχεια άλλες μητέρες, άλλους πατέρες, άλλες ζωές, άλλες ιστορίες.

Μέχρι που τα «παχιά» λόγια του θεάτρου που ήθελα να αφήσω πίσω μου με επισκέφτηκαν πάλι και έδεσαν με τη ζωή μου με καινούρια νοήματα.

Και τότε μαζί με εκείνα τα λόγια η ζωή μου έγινε ίσως η ζωή τόσων και τόσων άλλων.

«Ορχιδέες», πιστεύω, αποτελεί το σύμβολο της ζωτικής, αδήριτης ανάγκης που έχω να υπερβαίνω τις δυσκολίες και να συνεχίσω να γράφω, να μιλάω για τον έρωτα και για την αγάπη.

Πίπο Ντελμπόνο